Σε αυτό το κυριακάτικο μου γράμμα αποφάσισα να σου στείλω μια ιστορία (με τη φωνή μου). Μια ιστορία από αυτές που έχω γράψει και περιλαμβάνεται σε ένα από τα βιβλία μου με τίτλο “Ιστορίες για τα μπάζα”. Μέρος αυτής της συλλογής πριν εκδοθεί είχε γίνει podcast και μάλιστα μπήκε στο διαγωνιστικό τμήμα (podcast) του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Λίγο αργότερα μαζί με άλλες ιστορίες (παλιές και καινούριες) έγινε βιβλίο που κυκλοφορεί εκεί έξω και ταξιδεύει σε μέρη που ούτε καν φανταζόμουν ποτέ. Έτσι συμβαίνει μερικές φορές με τις ιδέες και τα γραψίματα. Άλλα χάνονται για πάντα, άλλα από ένα σημείωμα ή 2-3 λέξεις πάνω σε μια χαρτοπετσέτα γίνονται βιβλία, ταινίες, θεατρικά έργα και ταξιδεύουνε σε μέρη και ανθρώπους άγνωστους.
Μ’ αρέσουν οι ιστορίες και να τις λέω και να τις ακούω. Αυτές τις μέρες άκουσα πολλές κακίες και ατελείωτες βλακείες με αφορμή μια συζήτηση που άνοιξε από το “πουθενά” περί αμβλώσεων και στην Ελλάδα. Δεν θέλω να την συνεχίσω κι εδώ για 2 λόγους. Πρώτον είναι θέμα συνταγματικά κατοχυρωμένο και δεν μπαίνει προς συζήτηση. Δεύτερον δέχθηκα τέτοια ποσότητα τοξικότητας ικανή να με αφήσει στον τόπο σαν το κακό το ξόρκι που κάνανε στο Χάρυ Πότερ. Μέχρι και ότι διαθέτω φασιστομήτρα μου είπε μια κυρία στο τικ τοκ. Τα στερεοτυπικά, σεξιστικά και υβριστικά μηνύματα της εβδομάδας έκαναν τη δουλειά τους, παρόλο που τα απέκρουσα με χιούμορ και χάρη. Με κούρασαν. Κι όταν κάτι με κουράζει καταφεύγω στην τέχνη ή στις ιστορίες. Και στο περπάτημα!
Στην κατηγορία: #ΗΜΑΡΙΑΕΧΕΙΔΙΚΙΟ στο είπα: ο Γενάρης είναι μπαμπέσης, πήρε και την Marianne.
Διάβασα σε ένα απόγευμα την αυτοβιογραφία της Καίτης Γκρέυ : Αυτή είναι η ζωή μου, Οδός Πανός. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ζωή σε πρωτοπρόσωπη αφιλτράριστη αφήγηση.
Ξεκίνησα μια νέα σειρά βίντεο στα social media με τίτλο : #ΈτσιΜουΈσωσεΤηΖωή Ένα project γεμάτο αλήθεια, συναίσθημα και έμπνευση! 🫀ελπίζω να σου αρέσει, να σου δώσει έμπνευση και να σε … “σώσει” κι εσένα.
Σου εύχομαι να έχεις μια υπέροχη Κυριακή. Εγώ βγαίνω να περπατήσω στην παραλία της Θεσσαλονίκης νωρίς νωρίς πριν πλακώσει ο πολύς ο κόσμος. Να χαμογελάς :)
σε φιλώ, η φίλη σου
Μαρία
